Het is meer dan een eeuw geleden dat de opiumwet werd opgesteld. In die 100 jaar is de discussie over drugsgebruik in Nederland nooit weggeweest. Af en toe laait ie in alle hevigheid weer op. Ook nu zitten we weer midden in zo’n vlammende toestand waar het vooral de moraalridders zijn die zich verzetten tegen recreatief gebruik. Want het is natuurlijk de schuld van de recreatieve gebruikers dat er zoiets bestaat als de drugsmaffia. En die blauwe vaten met drugsafval die in het bos worden gedumpt hebben natuurlijk direct te maken met dat ene pilletje wat jij op een festival tot je neemt. 

Hoewel de discussie over drugsgebruik afgelopen jaar weer flink aanwezig was, staat niemand er eigenlijk bij stil hoeveel gezonder het drugsgebruik in ons land is geworden sinds de invoering van de opiumwet. Die opiumwet werd ons trouwens een beetje opgedrongen door de VS en China. Landen die grote problemen kenden met opiumverslaafden. In Nederland vonden we het allemaal best. Bovendien was het niet echt handig, want we verdienden best nog wat knaken aan onze opiumproductie in Indië. 

Een tevreden roker is geen onruststoker 

Tot aan de tweede wereldoorlog was er weinig te doen om drugsgebruik in Nederland. Die opiumwet was er, maar dat was het ook. Morfine en cocaïne werden veel genuttigd en er werd niet echt tegen opgetreden. Een tevreden roker is geen onruststoker.

Na de 2e wereldoorlog begonnen de jongeren zich af te zetten tegen hun ouders. Het recreatieve drugsgebruik nam een sprong. Speed, cannabis, rookopium en lsd waren de favorieten. In 1976 werd de opiumwet zoals we die kenden aangepast en onderverdeeld in twee lijsten. De lijst voor harddrugs en de lijst voor softdrugs. Tadaaa, daar ontstond het gedoogbeleid.  

Dit was ook het moment waarop het drugsbeleid niet alleen meer ging over het tegengaan drugscriminaliteit, maar werd er ook gefocust op de volksgezondheid. Het zou tijd worden ook, want heroïne was alom aanwezig op straat. in de jaren 80 keek men in Amsterdam niet meer op van een heroïnedode per week. 

Drugs is er nou eenmaal, laten we er maar niet dood aan gaan

De term ‘Harm reduction’ werd geïntroduceerd. Drugs is er nou eenmaal. Dus we kunnen er maar beter voor zorgen dat er minder mensen aan doodgaan, was het idee. Junks werden niet in de cel gegooid, maar een medische heroïneprogramma moest ervoor zorgen dat ze van de verslaving afkwamen. Er kwamen voorlichtingscampagnes die het drugsgebruik in goede banen moest leiden. Vanaf 1996 kon je drugs zelfs drugs laten testen op de dansvloer. In 2002 werd dit weer verboden door de regering. Nadat er door xtc weer een aantal doden vielen vonden heel veel mensen dat het testen tijdens feesten en festivals toch opnieuw ingevoerd moest worden. Weer zo’n moment waarop de discussie rondom drugsgebruik lekker oplaaide. 

Als we kijken naar de mentaliteit in Nederland omtrent druggebruik 100 jaar geleden en nu zijn we eigenlijk bar weinig opgeschoten. We zijn er niet erg van onder de indruk als iemand een jointje rookt of een pilletje slikt op een feest, zolang hij of zij maar niet lastig wordt. Een tevreden roker is ook in 2019 geen onruststoker. 

We zijn gezonder en opener gaan gebruiken

Aan de andere kant zijn we wel veel gezonder gaan gebruiken. Er gaan minder mensen dood aan heroïne gebruik dan in de jaren 80. Plus, door alle voorlichting die ons de afgelopen jaren heeft bereikt, weten we veel beter waar we mee bezig zijn als we gebruiken. 

Het is inmiddels zelfs zo normaal geworden om drugs te gebruiken dat we er helemaal niet geheimzinnig meer over doen. Zelfs je tante geeft op een verjaardag lachend toe dat ze een lekker avondje ‘los is gegaan’ dankzij een xtc pil van de buurman. De discussies over drugsgebruik die af en toe oplaaien zullen altijd blijven bestaan. Helaas is het het zo dat juist door deze discussies het moeilijker is open te zijn over drugsgebruik. Geheimzinnigheid werkt criminaliteit juist in de hand. Lekker bezig jongens.